၉၆ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈရဲ႕ downside ကို ေျပာရရင္ေတာ့
- နဂိုထဲကမွ ၈၈ အေရးအခင္းေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းေတြခဏ ခဏပိတ္လို႔ ငါးလ ေျခာက္လပဲရွိတဲ့ စာသင္ႏွစ္နဲ႔ တစ္တန္းတက္ေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္၊ သံုးႏွစ္နဲ႔ကို ေက်ာင္းမၿပီး ဘြဲ႔မရႏိုင္ခဲ့ဘူး။
- ၁၉၉၆ ႏွစ္ကုန္ကေန ၁၉၉၉ ေလာက္အထိ ေက်ာင္းသားထု အမ်ားစုဟာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ျပည္ပထြက္ရ၊ အလုပ္ထြက္လုပ္ရ၊ ပညာဆက္သင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းရွာၾကရတယ္။ တခ်ိဳ႔လဲ အိမ္ေထာင္က်တယ္။
- ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ၿမိဳ႕နယ္ေက်ာင္းေတြမွာပဲ စာေမးပြဲလုပ္ေပးလို႔ မဟာဘြဲ႔သင္တန္းတက္ဖို႔ အရည္အခ်င္းမမီဘူးလို႔ သတ္မွတ္ခံရတာေတြ ျဖစ္လာတယ္။
- တကၠသိုလ္ေတြကို အမ်ားႀကီး ခြဲပစ္ၿပီး ၿမိဳ႕ျပင္ပို႔ခံရတယ္။ စစ္အစိုးရရဲ႕ ညစ္ပတ္မႈမွန္ေပမယ့္ ပညာေရးစနစ္ရဲ႕ နိမ့္ဆင္းေနၿပီးတဲ့ အဆင့္အတန္းဟာ ေျမလွ်ိဳးသြားခဲ့တယ္။ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြမွာ ပိုမိုဆိုးရြားတဲ့ ပညာေရးနဲ႔ ၾကံဳေတြ႕ရတယ္။ စုစည္းခိုင္မာၿပီး အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားသမဂမ်ိဳး ေပၚေပါက္ဖို႔ ခက္ခဲသြားတယ္။
- ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ပင္မမွာ မဟာတန္းတက္ဖို႔ စစ္ဗိုလ္ေပါက္စေတြကို လႊတ္ေတာ့ စစ္ေဘာင္ပိုက်ယ္လာတယ္။ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းဆိုင္ရာ စစ္တကၠသိုလ္ေတြ ပိုပြားမ်ားလာတယ္။ အရပ္သား ေက်ာင္းသားဦးေရ မရွိသေလာက္ ေလ်ာ့က်သြားတယ္။ တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းထဲ ေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ စစ္သားေတြပဲ က်န္ခဲ့တယ္။ သူတို႔ခ်င္း နီးစပ္ကုန္တယ္။ (အရပ္ဘက္-စစ္ဘက္ဆက္ဆံေရးရဲ႕အစလို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္တယ္။)
- တကၠသိုလ္ဆရာ၊ ဆရာမေတြလဲ သင္ရမယ့္ အရပ္သားေတြ မရွိတဲ့အခ်ိန္ အမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရးေကာလိပ္ကေခၚလို႔ အဲဒီမွာပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေလာင္းမ်ားကို ပို႔ခ်ရေတာ့တယ္။
- ဒီလို စနစ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပ်က္စီးသြားခဲ့တာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္မျပင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ပ်က္စီးေနတဲ့ စနစ္ထဲမွာပဲ အတည္ျပဳမႈေတြ၊ ဖန္တီးေပးတဲ့ေနရာေတြကို ျပန္ယူေနရပါတယ္။
- ၉၆ မ်ိဳးဆက္ေတြဟာ လူတစ္ဦးခ်င္းအေနနဲ႔ေတာ့ မိမိတို႔ရဲ႕ အသက္ေမြးလုပ္ငန္းေတြမွာ အသီးသီးအသက ေအာင္ျမင္ၾကသူေတြမ်ားပါတယ္။
- ဒါေပမဲ့ သတိမူဖို႔က ႏိုင္ငံေရးေလာကရဲ႕ ျပင္ပမွာလဲ ဒီအရြယ္တန္းဟာ အလုပ္သေဘာအရ ေအာင္ျမင္သင့္တဲ့၊ ေအာင္ျမင္တတ္တဲ့ အရြယ္ျဖစ္ပါတယ္။
လႈပ္ရွားမႈတစ္ရပ္အေနနဲ႔ေရာ စနစ္တစ္ခုကို ထိုးႏွက္ေျပာင္းလဲဖို႔ ဘယ္ေလာက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသလဲ။
- နဂိုထဲကမွ ၈၈ အေရးအခင္းေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းေတြခဏ ခဏပိတ္လို႔ ငါးလ ေျခာက္လပဲရွိတဲ့ စာသင္ႏွစ္နဲ႔ တစ္တန္းတက္ေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္၊ သံုးႏွစ္နဲ႔ကို ေက်ာင္းမၿပီး ဘြဲ႔မရႏိုင္ခဲ့ဘူး။
- ၁၉၉၆ ႏွစ္ကုန္ကေန ၁၉၉၉ ေလာက္အထိ ေက်ာင္းသားထု အမ်ားစုဟာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ျပည္ပထြက္ရ၊ အလုပ္ထြက္လုပ္ရ၊ ပညာဆက္သင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းရွာၾကရတယ္။ တခ်ိဳ႔လဲ အိမ္ေထာင္က်တယ္။
- ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ၿမိဳ႕နယ္ေက်ာင္းေတြမွာပဲ စာေမးပြဲလုပ္ေပးလို႔ မဟာဘြဲ႔သင္တန္းတက္ဖို႔ အရည္အခ်င္းမမီဘူးလို႔ သတ္မွတ္ခံရတာေတြ ျဖစ္လာတယ္။
- တကၠသိုလ္ေတြကို အမ်ားႀကီး ခြဲပစ္ၿပီး ၿမိဳ႕ျပင္ပို႔ခံရတယ္။ စစ္အစိုးရရဲ႕ ညစ္ပတ္မႈမွန္ေပမယ့္ ပညာေရးစနစ္ရဲ႕ နိမ့္ဆင္းေနၿပီးတဲ့ အဆင့္အတန္းဟာ ေျမလွ်ိဳးသြားခဲ့တယ္။ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြမွာ ပိုမိုဆိုးရြားတဲ့ ပညာေရးနဲ႔ ၾကံဳေတြ႕ရတယ္။ စုစည္းခိုင္မာၿပီး အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားသမဂမ်ိဳး ေပၚေပါက္ဖို႔ ခက္ခဲသြားတယ္။
- ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ပင္မမွာ မဟာတန္းတက္ဖို႔ စစ္ဗိုလ္ေပါက္စေတြကို လႊတ္ေတာ့ စစ္ေဘာင္ပိုက်ယ္လာတယ္။ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းဆိုင္ရာ စစ္တကၠသိုလ္ေတြ ပိုပြားမ်ားလာတယ္။ အရပ္သား ေက်ာင္းသားဦးေရ မရွိသေလာက္ ေလ်ာ့က်သြားတယ္။ တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းထဲ ေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ စစ္သားေတြပဲ က်န္ခဲ့တယ္။ သူတို႔ခ်င္း နီးစပ္ကုန္တယ္။ (အရပ္ဘက္-စစ္ဘက္ဆက္ဆံေရးရဲ႕အစလို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္တယ္။)
- တကၠသိုလ္ဆရာ၊ ဆရာမေတြလဲ သင္ရမယ့္ အရပ္သားေတြ မရွိတဲ့အခ်ိန္ အမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရးေကာလိပ္ကေခၚလို႔ အဲဒီမွာပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေလာင္းမ်ားကို ပို႔ခ်ရေတာ့တယ္။
- ဒီလို စနစ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပ်က္စီးသြားခဲ့တာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္မျပင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ပ်က္စီးေနတဲ့ စနစ္ထဲမွာပဲ အတည္ျပဳမႈေတြ၊ ဖန္တီးေပးတဲ့ေနရာေတြကို ျပန္ယူေနရပါတယ္။
- ၉၆ မ်ိဳးဆက္ေတြဟာ လူတစ္ဦးခ်င္းအေနနဲ႔ေတာ့ မိမိတို႔ရဲ႕ အသက္ေမြးလုပ္ငန္းေတြမွာ အသီးသီးအသက ေအာင္ျမင္ၾကသူေတြမ်ားပါတယ္။
- ဒါေပမဲ့ သတိမူဖို႔က ႏိုင္ငံေရးေလာကရဲ႕ ျပင္ပမွာလဲ ဒီအရြယ္တန္းဟာ အလုပ္သေဘာအရ ေအာင္ျမင္သင့္တဲ့၊ ေအာင္ျမင္တတ္တဲ့ အရြယ္ျဖစ္ပါတယ္။
လႈပ္ရွားမႈတစ္ရပ္အေနနဲ႔ေရာ စနစ္တစ္ခုကို ထိုးႏွက္ေျပာင္းလဲဖို႔ ဘယ္ေလာက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသလဲ။
No comments:
Post a Comment