Venerable W သတင္းရုပ္ရွင္ သုံးသပ္ခ်က္အက်ဥ္း / Venerable W သတင်းရုပ်ရှင် သုံးသပ်ချက်အကျဉ်း

ဦးဝီရသူအေၾကာင္း ဆိုးဆိုးရြားရြား ရုိက္ျပထားမယ္လို႔ထင္ေပမယ့္ တကယ္ ၾကည့္ၾကည့္တဲ့အခါ အေတာ္မွ်မွ်တတျဖစ္ေအာင္ ရုိက္ထားတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ဇာတ္ေၾကာင္းတင္ဆက္ရာမွာ ႏိုင္ငံေရးရွဳေထာင့္ထက္ ဘာသာေရးရွဳေထာင့္က နည္းနည္း ပိုကဲေနတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာရမယ္။ ဝီရသူကို လူသားဆန္ေအာင္ သရုပ္ေဖာ္ထားလို႔ ျမန္မာျပည္က လစ္ဘရယ္မ်ား ႀကိဳက္မယ္မထင္ဘူး။ ဦးဝီရသူကလဲ ဒီဇာတ္ကားမွာ ဘုန္းႀကီးပီသစြာ ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ ေျဖဆိုထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ ရုပ္ရွင္ရဲ႕ ေရွ႕ဆံုးသံုးပံု တစ္ပံုေလာက္အထိ ဇာတ္ေၾကာင္းေျပာပံုဟာ ကိုေက်ာ္ေဇယ်ာထြန္းရဲ႕ "တစ္ကမာၻလံုးနဲ႔တစ္ေယာက္" စာအုပ္ရဲ႕ ေက်ာရုိးအတိုင္းပဲျဖစ္တယ္။ 

အဓိက ေနာက္ခံစကားေျပာသူအျဖစ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံကိုသံုးထားတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ေျပာျပတဲ့ပံုစံမ်ိဳးပါ။ (ျမန္မာမိန္းကေလးေတာ့ မဟုတ္ပါ။) တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ေယာက်ာ္းအသံကို ထည့္တယ္။ အထူးသျဖင့္ တရားဝင္ စာရြက္စာတမ္းနဲ႔ သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္ေတြကို ဖတ္ျပတဲ့ေနရာမ်ိဳးမွာလို႔ ထင္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးအျဖစ္ အသံုးခ်မႈ၊ အသံုးခ်ခံရမႈကို လံုးဝထိန္ခ်န္ခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဝီရသူေျပာသမွ်ကိိုုု ေခ်ပဖို႕ အေနာက္ႏိုင္ငံသားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ဘုန္းႀကီးႏွစ္ပါးကို ေမးထားတယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ပရိသတ္ ဆက္စဥ္းစားၾကဖို႔ အစေတြ ဆြဲထုတ္ခဲ့ဖို႔မွ်သာ ဒါရုိက္တာက ရည္ရြယ္ဟန္တူတယ္။ ဒီထက္ တိုးၿပီး၊ ေလွ်ာ့ၿပီးေတာ့လဲ ႏိုင္ငံေရးကိစၥအျဖစ္ သရုပ္ေဖာ္ခ်င္ပံုမရဘူး။

ျမန္မာႏိုင္ငံက စာသင္သားသံဃာေတြရဲ႕ ဘဝ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ တရားပြဲေတြကို ရုိက္ျပတယ္။ ၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြမွသည္ ဒီဘက္ေခတ္အထိ သတင္းမွတ္တမ္း အပိုင္းအျဖတ္ကေလးေတြ စုစည္းၿပီး ထည့္ထားတယ္။ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္မွာ ဘဂၤါလီ/ရုိဟင္ဂ်ာေတြ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ဘက္ကို ထြက္ေျပးၾကေတာ့ ျပင္သစ္တီဗီ TF1 က ရုိက္ထားတဲ့ သတင္းမွတ္တမ္းကို ရွားရွားပါးပါး ျပန္ၾကည့္ခြင့္ရတယ္။
ျခံဳငံုသံုးသပ္ရရင္ ျပင္သစ္ဆန္တဲ့ တင္ဆက္မႈမ်ိဳး သံုးထားတဲ့ သတင္းရုပ္ရွင္ကားတစ္ကား ျဖစ္တယ္။ ၾကည့္ေပ်ာ္ေပမယ့္ ပရိသတ္အေနနဲ႔ ၿပီးျပတ္အားရတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳး က်န္ရစ္ခဲ့မယ့္ ဇာတ္ကားမဟုတ္ဘူးလို႔ ယူဆပါတယ္။ ဘာသာေရးနဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈသုေတသီေတြကေတာ့ ပိုသေဘာက် ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။

-------------------

 ဦးဝီရသူအကြောင်း ဆိုးဆိုးရွားရွား ရိုက်ပြထားမယ်လို့ထင်ပေမယ့် တကယ် ကြည့်ကြည့်တဲ့အခါ အတော်မျှမျှတတဖြစ်အောင် ရိုက်ထားတာကို တွေ့ရတယ်။ ဇာတ်ကြောင်းတင်ဆက်ရာမှာ နိုင်ငံရေးရှုထောင့်ထက် ဘာသာရေးရှုထောင့်က နည်းနည်း ပိုကဲနေတယ်လို့တောင် ပြောရမယ်။ ဝီရသူကို လူသားဆန်အောင် သရုပ်ဖော်ထားလို့ မြန်မာပြည်က လစ်ဘရယ်များ ကြိုက်မယ်မထင်ဘူး။ ဦးဝီရသူကလဲ ဒီဇာတ်ကားမှာ ဘုန်းကြီးပီသစွာ ချင့်ချင့်ချိန်ချိန် ဖြေဆိုထားတာ တွေ့ရတယ်။ ရုပ်ရှင်ရဲ့ ရှေ့ဆုံးသုံးပုံ တစ်ပုံလောက်အထိ ဇာတ်ကြောင်းပြောပုံဟာ ကိုကျော်ဇေယျာထွန်းရဲ့ "တစ်ကမ္ဘာလုံးနဲ့တစ်ယောက်" စာအုပ်ရဲ့ ကျောရိုးအတိုင်းပဲဖြစ်တယ်။


အဓိက နောက်ခံစကားပြောသူအဖြစ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကိုသုံးထားတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာမိန်းကလေးတစ်ယောက်က ပြောပြတဲ့ပုံစံမျိုးပါ။ (မြန်မာမိန်းကလေးတော့ မဟုတ်ပါ။) တချို့နေရာတွေမှာ ယောကျာ်းအသံကို ထည့်တယ်။ အထူးသဖြင့် တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းနဲ့ သတင်းထုတ်ပြန်ချက်တွေကို ဖတ်ပြတဲ့နေရာမျိုးမှာလို့ ထင်ပါတယ်။


နိုင်ငံရေးအဖြစ် အသုံးချမှု၊ အသုံးချခံရမှုကို လုံးဝထိန်ချန်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဝီရသူပြောသမျှကိိုုု ချေပဖို့ အနောက်နိုင်ငံသားနှစ်ယောက်နဲ့ ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးကို မေးထားတယ်။ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပရိသတ် ဆက်စဉ်းစားကြဖို့ အစတွေ ဆွဲထုတ်ခဲ့ဖို့မျှသာ ဒါရိုက်တာက ရည်ရွယ်ဟန်တူတယ်။ ဒီထက် တိုးပြီး၊ လျှော့ပြီးတော့လဲ နိုင်ငံရေးကိစ္စအဖြစ် သရုပ်ဖော်ချင်ပုံမရဘူး။


မြန်မာနိုင်ငံက စာသင်သားသံဃာတွေရဲ့ ဘဝ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းနဲ့ တရားပွဲတွေကို ရိုက်ပြတယ်။ ၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေမှသည် ဒီဘက်ခေတ်အထိ သတင်းမှတ်တမ်း အပိုင်းအဖြတ်ကလေးတွေ စုစည်းပြီး ထည့်ထားတယ်။ ၁၉၇၈ ခုနှစ်မှာ ဘင်္ဂါလီ/ရိုဟင်ဂျာတွေ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်ဘက်ကို ထွက်ပြေးကြတော့ ပြင်သစ်တီဗီ TF1 က ရိုက်ထားတဲ့ သတင်းမှတ်တမ်းကို ရှားရှားပါးပါး ပြန်ကြည့်ခွင့်ရတယ်။

ခြုံငုံသုံးသပ်ရရင် ပြင်သစ်ဆန်တဲ့ တင်ဆက်မှုမျိုး သုံးထားတဲ့ သတင်းရုပ်ရှင်ကားတစ်ကား ဖြစ်တယ်။ ကြည့်ပျော်ပေမယ့် ပရိသတ်အနေနဲ့ ပြီးပြတ်အားရတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ကျန်ရစ်ခဲ့မယ့် ဇာတ်ကားမဟုတ်ဘူးလို့ ယူဆပါတယ်။ ဘာသာရေးနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုသုတေသီတွေကတော့ ပိုသဘောကျ နှစ်သက်လိမ့်မယ်ထင်တယ်။
 

The model of Ma Ha Na (State Sangha Maha Nayaka Committee) is state-centric and reliant on the government; its utility and effectiveness therefore vary no less in function of political authorities and regime type. Contrary to the popular misconception, Ma Ba Tha (Patriotic Association of Myanmar), comprising both sangha and laity, never claimed to be a rival structure to Ma Ha Na and is even deferential to it. Both organizations now seem to be losing control of bigots and nationalists, mainly the ones being driven by explicit political agendas. In fact, Ma Ba Tha at the state level ceased to present itself--at least officially--as Ma Ba Tha, but became the Buddha-Dhamma Parahita Foundation. Ma Ba Tha probably was not responsible for most recent nationalist agitations either. Ironically, the villainization of Ma Ba Tha by prevailing ignorance in media and some segments of society further complicates the situation. This has not only consolidated existing polarized stances, but also provides raison d'être for contending camps to perpetuate their respective positions. That said, I do not see the need for Ma Ba Tha to remain as a major player at the state level. It is imperative that the Burmese state carefully redefine its relations with both the Buddhist clergy and peoples by avoiding externally-imposed pressures.

You can normally expect two types of response from Burmese Buddhists when they are criticized for being who they are in relation to anti-Muslim violence. One is of denial: “This is not my Buddhism!” ('I-am-proud-of-nothing' attitude). Another is the desire to be recognized as a religion struggling to find its rightful place among majority populations in the modern state. Buddhists are not stupid to worship any bald man wearing saffron robes, and yet they certainly abhor Western disrespect and ignorance of their faith and self-perception. Those in the first category may be liberal darlings of tolerance (in the image of the West’s own) but it is the understanding of the second that matters for societal harmony.