ပါရမီအင္စတီက်ဳတည္ေထာင္သူက VOA အင္တာဗ်ဴးမွာ သူ႔အင္စတီက်ဳအေနနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ Board of Trustee မထားခ်င္ေသးသလဲဆိုတာကို ေျပာသြားတယ္။ ျမန္မာျပည္ NGO က ဘုတ္အဖြဲ႔ဝင္ေတြဟာ ထိုင္ရုံပဲ ထိုင္ခ်င္ၿပီး အလုပ္မလုပ္ခ်င္ဘူးလို႔ ဆိုလိုဟန္ရွိတယ္။

အဖြဲ႔တိုင္းအတြက္ မမွန္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အေတြ႔အၾကံုအရ ဘုတ္ထဲမွာ လုပ္ငန္းကို တကယ္ စိတ္မဝင္စားတဲ့ ေရသာခိုအေခ်ာင္လိုက္သူ (free rider) ႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္ေလာက္ ပါလာရင္ေတာင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာ အဆက္မျပတ္ ထိေတြ့ဆက္ဆံေနတဲ့ ဘက္တစ္ဘက္ကို ယိမ္းသြားတတ္တယ္။ လုပ္ေနရတဲ့ အုပ္စုကလဲ တို႔က သိသမွ် တတ္သမွ် လုပ္ေပးေနတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာထားဝင္လာၿပီး program နဲ့ agenda ေတြကို အုပ္စီးမိသလို ျဖစ္လာတတ္တယ္။ လုပ္ခ်င္တာေတြ တူေနသေရြ႔၊ ေရသာခို အေခ်ာင္လိုက္တဲ့သူက လိုက္ေနသေရြ႔ကေတာ့ ျပသနာမရွိဘူး။ မတူတဲ့ အခ်ိန္က်ရင္သာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ ခ်ေရးထားတာမရွိရင္၊ ထိေတြ႔ဆက္ဆံဖို႔ မက္ေလာက္စရာ ဖြဲ႔စည္းပံု (incentive structure) မ်ိဳး ရွိမေနရင္ အက်ပ္ေတြ႔တာပဲ။ 

ဒါ့ျပင္ ဘုတ္ကလဲ သူ႔ကိုယ္သူ လည္တယ္လို ႔ထင္မယ္။ Executive Director ကလဲ သူ႔ကိုယ္သူ ကၽြမ္းက်င္လိမ္မာတယ္၊ ဘုတ္ေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တယ္လို႔ ထင္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးလဲရွိတယ္။ ဘုတ္ကို သူပိုင္တယ္ေပါ့။ သူကပါ ဘုတ္ထဲမွာ ပါေနရင္ ပိုရွဳပ္ျပန္တယ္။ Staff လုပ္ရမယ့္ကိစၥေတြကို board က အစအဆံုး လုိက္လုပ္ေပးရင္းနဲ႔ ဘုတ္အဖြဲ႔ဝင္အနည္းစုနဲ႔ executive ကပဲ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ကိုယ္လုပ္သြားတာ၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတ ြေပးေနတာမ်ိဳး ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ စိတ္တူသေဘာတူ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္တူ တည္ေထာင္ၿပီး ဖြဲ႔ထားတဲ့ ဘုတ္ေတြမွာေတာင္ အခ်ိန္ကာလအေလ်ာက္ တခ်ိဳ႔ ဘုတ္အဖြဲ႔ဝင္ေတြေသာ္လည္းေကာင္း၊ executive ေသာ္လည္းေကာင္း လူရည္လည္ လူပါးဝလာတာမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။