အကဲဆတ္လွတဲ့ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ မဝါဒအေၾကာင္း ေရးၿပီး
ဆက္စပ္စဥ္းစားမိတာတစ္ခုက တရုတ္စာမွာလည္း မေကာင္းသေဘာေဆာင္
နာမဝိေသသနတခ်ိဳ႕ကို မိန္းမစာလံုး (女) ထည့္သံုးထားတာကိုပါ။ ဥပမာ၊
မနာလိုဝန္တိုတာ၊ ေဒါသထြက္တာ၊ ေလာဘႀကီးတာစသျဖင့္အတြက္ ေရးတဲ့ တရုတ္စာေတြမွာ
မိန္းမနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အရုပ္စာပါေလ့ရွိတယ္။
ျမန္မာစာမွာလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ
'ေတာ္'လွန္ေရးေလးတစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပံုပါပဲ။ အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္မ၊
ကၽြႏုပ္လို႔ ေရးမယ့္အစား က်ေနာ္၊ က်မ၊ က်ဳပ္ဆိုၿပီး ပါးစပ္ေျပာပံုစံနဲ႕
က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ေရးလာၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ 'ကၽြန္'ဆိုတာ ေက်းကၽြန္လို႔
မိမိဘာသာရည္ညႊန္းတဲ့ အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္လို႔ မင္းစိုးရာဇာ
ေတာ္ဝင္ပေဒသရာဇ္မ်ားကို သေကၤတသေဘာ ေတာ္လွန္ဖို႔အတြက္ က်ေနာ္၊
က်မေရးၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ (တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ား တို႔၊ (ေမာင္/မယ္)မင္း တို႔ရဲ႕
ဇစ္ျမစ္ကိုလည္း ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္သင့္ပါတယ္။)
ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို ေရးထံုးေျပာင္းရာမွာ ဘာသာစကားနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈမွာ စိမ့္ဝင္ေနတဲ့ အႏွစ္သာရနဲ႔ နိဝါတတရားေတြပါ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတတ္ပါတယ္။
ေရွးေဟာင္းတရုတ္စာမွာလည္း မိမိကိုယ္ကိုႏွိမ့္ခ်တဲ့ အသံုးအႏႈန္း၊ ဝါစဥ္ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈအသံုးအႏႈန္းေတြ အေတာ္ပါပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈသမိုင္းေၾကာင္းရွည္လ်ားတဲ့ အာရွႏိုင္ငံအမ်ားစုမွာလည္း အလားတူျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သာဓကအားျဖင့္ ရွင္ဘုရင္၊ သံဃာေတာ္မ်ားက မိမိကိုယ္ကိုရည္ညႊန္းတဲ့အခါ မိမိကိုယ္ကို ႏိွမ့္ခ်ဆက္ဆံတဲ့သေဘာပါဝင္ေအာင္ ဘာသာစကားထဲမွာ ထည့္သြင္းထားတာရွိပါတယ္။ မဟာယာန တရုတ္သံဃာေတာ္မ်ားဟာ ေရွးယခင္က မိမိတို႔ကိုယ္ကို 'ဆင္းရဲတဲ့ (ငမြဲ)ဘုန္းႀကီး'လို႔ ထည့္ထည့္ေျပာၾကပါတယ္။ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္း ၿခိဳးျခံေရး၊ အလိုေလာဘနည္းပါးေရးအတြက္ ဘာသာစကားကတဆင့္ သတိရေနေအာင္ လုပ္ေပးထားတာျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္ျပည္မွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ အာဏာရခါစမွာ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးႀကီးလုပ္ၿပီး ေတာ္လွန္လိုက္ၾကတာ တရုတ္ေတြ အေျပာအဆို အေနအထိုင္ ရုိင္းကုန္တယ္။
ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံဝင္ေတာ္မူၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ရဟန္းအခ်င္းခ်င္း ငါ့ရွင္လို႔ မေခၚၾကနဲေတာ့လို႔ မိန္႕မွာခဲ့တာကလည္း သတိမူဖြယ္ျဖစ္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္ထိလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ သံဃာအၾကားမွာ အခ်င္းခ်င္း အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္စသျဖင့္သာ အမ်ားဆံုးေခၚေဝၚသံုးစြဲေနၾကတာ ၾကည္ညိဳစိတ္ခ်မ္းေျမ႔ဖြယ္ ရွိလွပါတယ္။
ပညတ္သြားရာ ဓာတ္သက္ပါတတ္တာမို႔ လစ္ဘရယ္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္လည္း မိမိရွိၿပီးသား ဂါရဝနိဝါတေလးေတြ မပါသြားရေအာင္ ဆင္ျခင္ၾကပါစို႕။
(ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီစာဟာ ကြန္ဆားဗတစ္ (ေရွးရုိး)ဆန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ကြန္ဆားဗတစ္တစ္ေယာက္လို႔ မထင္ပါ။)
(Unicode)
အကဲဆတ်လှတဲ့ မျက်မှောက်ခေတ် မဝါဒအကြောင်း ရေးပြီး ဆက်စပ်စဉ်းစားမိတာတစ်ခုက တရုတ်စာမှာလည်း မကောင်းသဘောဆောင် နာမဝိသေသနတချို့ကို မိန်းမစာလုံး (女) ထည့်သုံးထားတာကိုပါ။ ဥပမာ၊ မနာလိုဝန်တိုတာ၊ ဒေါသထွက်တာ၊ လောဘကြီးတာစသဖြင့်အတွက် ရေးတဲ့ တရုတ်စာတွေမှာ မိန်းမနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရုပ်စာပါလေ့ရှိတယ်။
မြန်မာစာမှာလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်အတွင်းမှာ 'တော်'လှန်ရေးလေးတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပုံပါပဲ။ အဲဒါကတော့ ကျွန်တော်၊ ကျွန်မ၊ ကျွနုပ်လို့ ရေးမယ့်အစား ကျနော်၊ ကျမ၊ ကျုပ်ဆိုပြီး ပါးစပ်ပြောပုံစံနဲ့ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်ရေးလာကြတာဖြစ်ပါတယ်။ 'ကျွန်'ဆိုတာ ကျေးကျွန်လို့ မိမိဘာသာရည်ညွှန်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်လို့ မင်းစိုးရာဇာ တော်ဝင်ပဒေသရာဇ်များကို သင်္ကေတသဘော တော်လှန်ဖို့အတွက် ကျနော်၊ ကျမရေးကြတယ်လို့ဆိုပါတယ်။ (တကယ်တော့ ခင်ဗျား တို့၊ (မောင်/မယ်)မင်း တို့ရဲ့ ဇစ်မြစ်ကိုလည်း သေချာ စဉ်းစားကြည့်သင့်ပါတယ်။)
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ရေးထုံးပြောင်းရာမှာ ဘာသာစကားနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမှာ စိမ့်ဝင်နေတဲ့ အနှစ်သာရနဲ့ နိဝါတတရားတွေပါ ပျောက်ဆုံးသွားတတ်ပါတယ်။
ရှေးဟောင်းတရုတ်စာမှာလည်း မိမိကိုယ်ကိုနှိမ့်ချတဲ့ အသုံးအနှုန်း၊ ဝါစဉ်စောင့်ရှောက်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုအသုံးအနှုန်းတွေ အတော်ပါပါတယ်။ ယဉ်ကျေးမှုသမိုင်းကြောင်းရှည်လျားတဲ့ အာရှနိုင်ငံအများစုမှာလည်း အလားတူဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သာဓကအားဖြင့် ရှင်ဘုရင်၊ သံဃာတော်များက မိမိကိုယ်ကိုရည်ညွှန်းတဲ့အခါ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချဆက်ဆံတဲ့သဘောပါဝင်အောင် ဘာသာစကားထဲမှာ ထည့်သွင်းထားတာရှိပါတယ်။ မဟာယာန တရုတ်သံဃာတော်များဟာ ရှေးယခင်က မိမိတို့ကိုယ်ကို 'ဆင်းရဲတဲ့ (ငမွဲ)ဘုန်းကြီး'လို့ ထည့်ထည့်ပြောကြပါတယ်။ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း ခြိုးခြံရေး၊ အလိုလောဘနည်းပါးရေးအတွက် ဘာသာစကားကတဆင့် သတိရနေအောင် လုပ်ပေးထားတာဖြစ်ပါတယ်။ တရုတ်ပြည်မှာ ကွန်မြူနစ်တွေ အာဏာရခါစမှာ ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးကြီးလုပ်ပြီး တော်လှန်လိုက်ကြတာ တရုတ်တွေ အပြောအဆို အနေအထိုင် ရိုင်းကုန်တယ်။
မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံဝင်တော်မူပြီးတဲ့နောက်မှာ ရဟန်းအချင်းချင်း ငါ့ရှင်လို့ မခေါ်ကြနဲတော့လို့ မိန့်မှာခဲ့တာကလည်း သတိမူဖွယ်ဖြစ်ပါတယ်။ အခုအချိန်ထိလည်း မြန်မာနိုင်ငံ သံဃာအကြားမှာ အချင်းချင်း အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော်စသဖြင့်သာ အများဆုံးခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲနေကြတာ ကြည်ညိုစိတ်ချမ်းမြေ့ဖွယ် ရှိလှပါတယ်။
ပညတ်သွားရာ ဓာတ်သက်ပါတတ်တာမို့ လစ်ဘရယ်တော်လှန်ရေးလုပ်ကြမယ်ဆိုရင်လည်း မိမိရှိပြီးသား ဂါရဝနိဝါတလေးတွေ မပါသွားရအောင် ဆင်ခြင်ကြပါစို့။
(ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီစာဟာ ကွန်ဆားဗတစ် (ရှေးရိုး)ဆန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကိုတော့ ကွန်ဆားဗတစ်တစ်ယောက်လို့ မထင်ပါ။)
ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို ေရးထံုးေျပာင္းရာမွာ ဘာသာစကားနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈမွာ စိမ့္ဝင္ေနတဲ့ အႏွစ္သာရနဲ႔ နိဝါတတရားေတြပါ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတတ္ပါတယ္။
ေရွးေဟာင္းတရုတ္စာမွာလည္း မိမိကိုယ္ကိုႏွိမ့္ခ်တဲ့ အသံုးအႏႈန္း၊ ဝါစဥ္ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈအသံုးအႏႈန္းေတြ အေတာ္ပါပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈသမိုင္းေၾကာင္းရွည္လ်ားတဲ့ အာရွႏိုင္ငံအမ်ားစုမွာလည္း အလားတူျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သာဓကအားျဖင့္ ရွင္ဘုရင္၊ သံဃာေတာ္မ်ားက မိမိကိုယ္ကိုရည္ညႊန္းတဲ့အခါ မိမိကိုယ္ကို ႏိွမ့္ခ်ဆက္ဆံတဲ့သေဘာပါဝင္ေအာင္ ဘာသာစကားထဲမွာ ထည့္သြင္းထားတာရွိပါတယ္။ မဟာယာန တရုတ္သံဃာေတာ္မ်ားဟာ ေရွးယခင္က မိမိတို႔ကိုယ္ကို 'ဆင္းရဲတဲ့ (ငမြဲ)ဘုန္းႀကီး'လို႔ ထည့္ထည့္ေျပာၾကပါတယ္။ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္း ၿခိဳးျခံေရး၊ အလိုေလာဘနည္းပါးေရးအတြက္ ဘာသာစကားကတဆင့္ သတိရေနေအာင္ လုပ္ေပးထားတာျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္ျပည္မွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ အာဏာရခါစမွာ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးႀကီးလုပ္ၿပီး ေတာ္လွန္လိုက္ၾကတာ တရုတ္ေတြ အေျပာအဆို အေနအထိုင္ ရုိင္းကုန္တယ္။
ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံဝင္ေတာ္မူၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ရဟန္းအခ်င္းခ်င္း ငါ့ရွင္လို႔ မေခၚၾကနဲေတာ့လို႔ မိန္႕မွာခဲ့တာကလည္း သတိမူဖြယ္ျဖစ္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္ထိလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ သံဃာအၾကားမွာ အခ်င္းခ်င္း အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္စသျဖင့္သာ အမ်ားဆံုးေခၚေဝၚသံုးစြဲေနၾကတာ ၾကည္ညိဳစိတ္ခ်မ္းေျမ႔ဖြယ္ ရွိလွပါတယ္။
ပညတ္သြားရာ ဓာတ္သက္ပါတတ္တာမို႔ လစ္ဘရယ္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္လည္း မိမိရွိၿပီးသား ဂါရဝနိဝါတေလးေတြ မပါသြားရေအာင္ ဆင္ျခင္ၾကပါစို႕။
(ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီစာဟာ ကြန္ဆားဗတစ္ (ေရွးရုိး)ဆန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ကြန္ဆားဗတစ္တစ္ေယာက္လို႔ မထင္ပါ။)
(Unicode)
အကဲဆတ်လှတဲ့ မျက်မှောက်ခေတ် မဝါဒအကြောင်း ရေးပြီး ဆက်စပ်စဉ်းစားမိတာတစ်ခုက တရုတ်စာမှာလည်း မကောင်းသဘောဆောင် နာမဝိသေသနတချို့ကို မိန်းမစာလုံး (女) ထည့်သုံးထားတာကိုပါ။ ဥပမာ၊ မနာလိုဝန်တိုတာ၊ ဒေါသထွက်တာ၊ လောဘကြီးတာစသဖြင့်အတွက် ရေးတဲ့ တရုတ်စာတွေမှာ မိန်းမနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရုပ်စာပါလေ့ရှိတယ်။
မြန်မာစာမှာလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်အတွင်းမှာ 'တော်'လှန်ရေးလေးတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပုံပါပဲ။ အဲဒါကတော့ ကျွန်တော်၊ ကျွန်မ၊ ကျွနုပ်လို့ ရေးမယ့်အစား ကျနော်၊ ကျမ၊ ကျုပ်ဆိုပြီး ပါးစပ်ပြောပုံစံနဲ့ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်ရေးလာကြတာဖြစ်ပါတယ်။ 'ကျွန်'ဆိုတာ ကျေးကျွန်လို့ မိမိဘာသာရည်ညွှန်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်လို့ မင်းစိုးရာဇာ တော်ဝင်ပဒေသရာဇ်များကို သင်္ကေတသဘော တော်လှန်ဖို့အတွက် ကျနော်၊ ကျမရေးကြတယ်လို့ဆိုပါတယ်။ (တကယ်တော့ ခင်ဗျား တို့၊ (မောင်/မယ်)မင်း တို့ရဲ့ ဇစ်မြစ်ကိုလည်း သေချာ စဉ်းစားကြည့်သင့်ပါတယ်။)
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ရေးထုံးပြောင်းရာမှာ ဘာသာစကားနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမှာ စိမ့်ဝင်နေတဲ့ အနှစ်သာရနဲ့ နိဝါတတရားတွေပါ ပျောက်ဆုံးသွားတတ်ပါတယ်။
ရှေးဟောင်းတရုတ်စာမှာလည်း မိမိကိုယ်ကိုနှိမ့်ချတဲ့ အသုံးအနှုန်း၊ ဝါစဉ်စောင့်ရှောက်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုအသုံးအနှုန်းတွေ အတော်ပါပါတယ်။ ယဉ်ကျေးမှုသမိုင်းကြောင်းရှည်လျားတဲ့ အာရှနိုင်ငံအများစုမှာလည်း အလားတူဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သာဓကအားဖြင့် ရှင်ဘုရင်၊ သံဃာတော်များက မိမိကိုယ်ကိုရည်ညွှန်းတဲ့အခါ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချဆက်ဆံတဲ့သဘောပါဝင်အောင် ဘာသာစကားထဲမှာ ထည့်သွင်းထားတာရှိပါတယ်။ မဟာယာန တရုတ်သံဃာတော်များဟာ ရှေးယခင်က မိမိတို့ကိုယ်ကို 'ဆင်းရဲတဲ့ (ငမွဲ)ဘုန်းကြီး'လို့ ထည့်ထည့်ပြောကြပါတယ်။ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း ခြိုးခြံရေး၊ အလိုလောဘနည်းပါးရေးအတွက် ဘာသာစကားကတဆင့် သတိရနေအောင် လုပ်ပေးထားတာဖြစ်ပါတယ်။ တရုတ်ပြည်မှာ ကွန်မြူနစ်တွေ အာဏာရခါစမှာ ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးကြီးလုပ်ပြီး တော်လှန်လိုက်ကြတာ တရုတ်တွေ အပြောအဆို အနေအထိုင် ရိုင်းကုန်တယ်။
မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံဝင်တော်မူပြီးတဲ့နောက်မှာ ရဟန်းအချင်းချင်း ငါ့ရှင်လို့ မခေါ်ကြနဲတော့လို့ မိန့်မှာခဲ့တာကလည်း သတိမူဖွယ်ဖြစ်ပါတယ်။ အခုအချိန်ထိလည်း မြန်မာနိုင်ငံ သံဃာအကြားမှာ အချင်းချင်း အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော်စသဖြင့်သာ အများဆုံးခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲနေကြတာ ကြည်ညိုစိတ်ချမ်းမြေ့ဖွယ် ရှိလှပါတယ်။
ပညတ်သွားရာ ဓာတ်သက်ပါတတ်တာမို့ လစ်ဘရယ်တော်လှန်ရေးလုပ်ကြမယ်ဆိုရင်လည်း မိမိရှိပြီးသား ဂါရဝနိဝါတလေးတွေ မပါသွားရအောင် ဆင်ခြင်ကြပါစို့။
(ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီစာဟာ ကွန်ဆားဗတစ် (ရှေးရိုး)ဆန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကိုတော့ ကွန်ဆားဗတစ်တစ်ယောက်လို့ မထင်ပါ။)
No comments:
Post a Comment