ဒီတစ်ကြိမ် အရေးအခင်းမှာ ဘယ်ကုလသမဂ္ဂနဲ့ ဘယ်နိုင်ငံအစိုးရကမှ ဒေါ် အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ပေးပါလို့ မတောင်းဆိုကြတော့ဘဲ၊ အခြားသော လူပုဂ္ဂိုလ်၊ အဖွဲ့အစည်းတွေကိုသာ မရှင်ရှင်အောင် ဝိုင်းမြှောက်ပေးနေတာကိုကြည့်ရင် သူတို့စေတနာက ရှင်းနေတာပါပဲ။ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးမှာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် မပါလည်းဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ဒေါ်စုအလွန် အခင်းအကျင်းတစ်ရပ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကြိုဆိုဖန်တီးနေကြတာဖြစ်တယ်။ စပ်ကူးမတ်ကူးကာမှာ ပြင်ပအင်အားစုအားလုံးက ရိုဟင်ဂျာအရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး မြန်မာနိုင်ငံနဲ့ ပြည်သူဆီက အများဆုံးရအောင် ရိုက်ထုတ်ယူကြလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် အိုင်စီစီ၊ အိုင်အိုင်အမ်အမ်၊ အိုင်စီဂျေကိစ္စတောင် ဒီလောက်မဟုတ်ပါ။ အဲဒီကိစ္စတွေက အချို့သော ကုလသမဂ္ဂလက်အောက်ခံအဖွဲ့အစည်း၊ နိုင်ငံအနည်းငယ်လောက်ကသာ အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်တစား အလေးထားတာဖြစ်တယ်။ နိုင်ငံကြီးတွေဆိုတာ သူတို့ကိုယ်တိုင်က အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာအဖွဲ့အစည်းတွေကို လေးစားဂရုထားမှု နည်းပါတယ်။ မြန်မာပြည်သူတွေအနေနဲ့ တစ်ခုဆင်ခြင်သင့်တဲ့အရာကလည်း နိုင်ငံတကာဥပဒေ၊ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာအဖွဲ့အစည်းတို့ရဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုဆိုတာ ပြည်တွင်းအစိုးရတစ်ဖွဲ့၊ လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၊ အသင်းအဖွဲ့တစ်ရပ်အတွက်ပဲ ဦးတည်တာမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။ အချုပ်အခြာအာဏာစည်းဆိုတာ တစ်နေရာ၊ တစ်ကြိမ်ပေါက်ခဲ့ရင် နောင်အထပ်ထပ် အချိုးဖောက်ခံရ၊ နိုင်လိုမင်းထက် အပြုခံရဖို့ အလားအလာ ပိုများလာပါမယ်။ ဒါကြောင့် ပြည်တွင်းရေးကို ပြည်တွင်းမှာသာ အချင်းချင်း ပြေလည်အောင် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးပြီး ဖြေရှင်းခိုင်းတဲ့ နိုင်ငံနဲ့ အဖွဲ့အစည်းများဟာ အမှန်စင်စစ် မြန်မာနိုင်ငံရဲ့အကျိုးကို လိုလားသော မိတ်ဆွေများဖြစ်ပါတယ်။
No comments:
Post a Comment