သင်္ကေတအထိမ်းအမှတ်ဆိုင်ရာ (symbolic) နာခံရန်ငြင်းဆန်ခြင်းတွေဟာ ဘယ်တုန်းကမှ အလုပ်မဖြစ်ပါဘူး။ မြန်မာနိုင်ငံမှာ စစ်အစိုးရလက်ထက်မှသည် အခုအထိ အဖြူရောင်ကမ်ပိန်းတွေ၊ လက်မှတ်ထိုးကမ်ပိန်းတွေ၊ ဟိုအရောင်ဖဲကြိုး သည်အရောင်ဖဲကြိုး ကမ်ပိန်းတွေ လုပ်လာခဲ့ကြတာ ဘယ်တုန်းက ထိရောက်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။ အခု ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ပေါ် ရွှေပေလွှာပစ်သလိုလို၊ ဘယ်မှာရှိမှန်းမသိတဲ့ နိုင်ငံတကာကို တိုင်စာလိုလို၊ ဟိုဟာတင် ဒီဟာတင် မျှဝေနေတာလည်း ဒီသဘောပဲ။ အာဏာရှင်စနစ်ကြီးကိုပဲ တစ်ကိုယ်တော်တိုက်နေသလိုလို ကိုယ့်ဟာကိုယ် အထင်ကြီးတဲ့ တစ်ဒင်္ဂ စိတ်ခံစားချက်လေး ပေါ်လာမှာကလွဲလို့ ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သင်္ကေတတော်လှန်ရေးတွေ သိပ်များနေပြီး ပြင်ပရုပ်ကမ္ဘာမှာ လက်တွေ့ မလုပ်ဆောင်နိုင်ရင် အဟောသိကံ ဖြစ်ပါတယ်။ မခြိမ်းနဲ့ ရွာချ၊ စိုရင်စိုပလေ့စေဆိုပြီး ကဗျာစပ်တော့ ရဲရဲတောက်ပေမယ့် ခံရပြီးမှ မင်း ငါ့အကြောင်းသိပြီမဟုတ်လားပြောရင် လူရွှင်တော်တွေ ပြက်လုံးထုတ်သလိုပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့။ စင်ပေါ်တက်ပြီး သီချင်းလို၊ ပြဇာတ်လို၊ ကာတွန်းလို၊ သရုပ်ဖော်အနုပညာလိုနဲ့ ထေ့ငေါ့ရင်း သင်္ကေတတော်လှန်ရေး ဆင်နွှဲလို့ရနိုင်ပေမယ့် နိုင်ငံရေးရလဒ် လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ရှိဖို့ လိုပါတယ်။ မရှိရင် အနုပညာသက်သက်ပဲ။ နိုင်ငံရေး မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံရေးဟာ အနုပညာဆိုတာက ရလဒ်ထွက်အောင် လုပ်နိုင်တာ၊ လုပ်ရတာကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်တယ်။ မြန်မာနိုင်ငံမှာက အဲဒီသင်္ကေတနိုင်ငံရေးတွေထဲက ရလဒ်မထွက်နိုင်အောင် ဝန်လေးစေတာ ဖြစ်တယ်။ ၂၀၁၁ မတိုင်ခင်မှာ သင်္ကေတနိုင်ငံရေးကအနည်းငယ် ဆီလျော်ခဲ့ပေမယ့် အခုအချိန်မှာ စိတ်ထွက်ပေါက်ရစေတဲ့တန်ဖိုးကလွဲရင် အခြားတန်ဖိုး မရှိတော့ပါဘူး။
No comments:
Post a Comment